كسي خوب زندگي مي كند كه بيشتر بخندد،زياد دوست بدارد و شادكامي خود را فداي ديگران كند.

 هرگاه دفتر محبت را ورق زدي و هرگاه زير پايت خش خش برگها را احساس كردي هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو: يادت بخير

جاي دسته گلي كه فردا بر قبرم نصار مي كني امروز با شاخه گلي كوچك يادم كن به جاي سيل اشكي كه فردا بر مزارم مي ريزي امروز با تبسمي شاد يادم كن

خواستم هديه اي برايت بفرستم گل گفت مرا بفرست تا با عطر خو او را شادکنم گفتم او خودش گل است خار گفت مرا بفرست تا به چشم دشمنانش فرو روم گفتم تو انقدر مهربان است که دشمن ندارد بلبل گفت مرا بفرست تا با اوازم او را شاد کنم گفتم نه او خوش صداست ناگهان صداي قلبم به گوشم رسيد صداي تاپ تاپ قلبم بود که مي گفت مرا بفرست تا دوستش بدارم